KAMIEŃ krajobrazy

Mistrzowie bonsai często tworzą w pojemnikach miniaturowe roślinne pejzaże, ozdobione

kamieniami. Fragmenty skał bowiem doskonale komponują się z miniaturowymi drzewkami bonsai, które tak lubią Japończycy. Są też artyści, którzy zbierają i eksponują same kamienie. Sztuka ta nazywa się suiseki. Nazwa suiseki, pochodzi od japońskiego sui – woda, sęki – kamień. Nazwa podkreśla, że są to skały ukształtowane wyłącznie przez siły natury.

Burze piaskowe, wiatr i woda formują ze skał krajobrazy o niespotykanej urodzie. Niektórzy artyści skupiają się na jednym kamieniu i starają się wydobyć z niego szczególne piękno. Jest to możliwe poprzez odpowiedni sposób prezentacji. Artyści nigdy nie zmieniają naturalnego wyglądu kamienia, ograniczając się jedynie do wyrównania jego podstawy. Tradycja zbierania i oprawiania kamieni o oryginalnych kształtach pochodzi z Chin i liczy sobie ponad dwa tysiące lat. W XVI wieku zarazili się nią Japończycy i uprawiają ją do dziś.

Warto dodać, że suiseki dzielą się na różne style. Można wyróżnić formy abstrakcyjne i krajobrazowe, np. przypominające łańcuchy górskie lub wodospady. Te ostatnie niewątpliwie cieszą się największą popularnością.

Każdy z tych kamieni ma swój własny charakter, a podkreślane jest przede wszystkim jego niepowtarzalność i piękno i podobnie jak w przypadku bonsai. Oprawę stanowi dai – ręcznie wykonana podstawka (często z drzewa różanego), zwykle dokładnie dopasowana kształtem do ich podstawy. Czasami umieszcza się kamienie w suiban -płaskiej misie, wypełnionej wodą albo drobnym piaskiem. Ta specyficzna forma prezentacji, sprawia, że na wystawach suiseki można podziwiać prawdziwe dzieła sztuki.

Na świecie jest dużo organizacji zrzeszających miłośników suiseki. Urządzane się nawet wystawy poświęcone prezentacji takich kamieni. Niekiedy suiseki prezentuje się też na ekspozycjach bonsai lub ikebany.

W Polsce sztuka suisefci jest mało znana. Być może z czasem znajdzie ona swych zwolenników, którzy docenią piękno i niepowtarzalność kamieni.

Formy krajobrazowe można podzielić na następujące style

Masyw górski (YAMAGATA ISHI)

Ma jeden lub dwa wydzielone szczyty, przy czym ten główny znajduje się wyraźnie po lewej bądź po prawej stronie. Jego wysokość wynosi od 1/4 do 1/2 długości całego masywu. Góra na drugim planie jest łagodnym wzniesieniem o gładkich konturach. Podstawa ma kształt nierównobocznego trójkąta.

Wodospad (TAKI ISHI)

Jest to ciemny kamień z jasną żyłą, wyraźnie odcinającą się od tła. Ów wodospad powinien zaczynać się na szczycie, w jego pobliżu lub między szczytami różnej wysokości i nie może przechodzić na tylną część kamienia. Zgodnie z przyjętymi zasadami wodospad powinien rozszerzać się ku dołowi. Ta forma jest częstym elementem innych stylów suiseki.

Tarasy (DAN SĘKI)

Tą nazwą określa się kamienie z zaznaczonymi dwoma lub trzema równoległymi poziomami, z których jeden jest tarasowym szczytem. Poziomy te różnią się rozmiarami i leżą na innej wysokości. Górna półka to 1/4 całej długości kamienia.

Płaskowyż (DOHA ISHI)

Główny poziom tej formy jest równoległy do podstawy. Półka skalna – albo łagodny stok -znajduje się na 1/4 wysokości kamienia.